“Ik ben 98. En ik wil nu, in dit voorjaar van 2026, het verhaal van mijn familie vertellen nu ik het nog kan.”

Het is een verhaal over oorlog en vrede, over vluchten en thuiskomen, een verhaal waarin de dood vaak naderbij sloop, maar ook een verhaal over  doorzettingsvermogen en de moed om opnieuw te beginnen met niks.

Hoofdstuk 1

Russen moet je nooit vertrouwen

Hoofdstuk 2

Tempo Doeloe; mijn jeugd in Indonesië

Hoofdstuk 3

Het kamp: ‘Buigen moest je, zo diep mogelijk’

Hoofdstuk 4

Naar Nederland: ‘Hongerwinter? Maar één hongerwinter?’

Hoofdstuk 5

Epiloog: Het is mooi geweest